Συνέντευξη στην ηλεκτρονική «Θράκα» και τον Αντώνη Ψάλτη.

Η τέχνη δεν είναι επάγγελμα σε μια χώρα σαν τη δική μας»- O Αντώνης Ψάλτης συναντά τον συγγραφέα Δημήτρη Μαγριπλή

 Τρίτη, Ιανουαρίου 24, 2017  θράκα

Η πρόσφατη συλλογή διηγημάτων του Δημήτρη Γ. Μαγριπλή, «Τα καναπεδάκια της ανεργίας», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κριτική, έχει αγαπηθεί από μια μερίδα του αναγνωστικού κοινού για την ειλικρίνειά της. Με αφορμή το βιβλίο, ο Αντώνης Ψάλτης έθεσε κάποια ερωτήματα στον συγγραφέα.

1. Στο βιβλίο σας, «Τα καναπεδάκια της ανεργίας», τα καναπεδάκια είναι ταυτόχρονα νόστιμα βρώσιμα εδέσματα και χώρος απομόνωσης και αναμονής. Σωστά;

Τα «Καναπεδάκια» αυτά,όπως και όλα τα εδέσματα,είναι θελκτικά και βρώσιμα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι ευκολοχώνευτα και συνηθισμένα. Αποτελούν προϊόν εσωτερικής διαδρομής και αναμονής καλύτερων ημερών. Θα έλεγα,αντίθετα με τις όποιες προσδοκίες,ότι πρόκειται για δύσκολες τροφές που αν δεν προσέξει κανείς μπορεί να του κάτσουν στο στομάχι. Απαιτούν σκέψη, βίωμα και αρκετές δόσεις ευαισθησίας ώστε να περιορίσουν κάθε αντίδραση μιας πικρόγλυκης γεύσης που τα χαρακτηρίζει.

2. Ποιο, κατά τη γνώμη σας, είναι το χαρακτηριστικό αυτής της συλλογής διηγημάτων που μπορεί να τέρψει τον αναγνώστη;

Η αλήθεια που τα περιβάλλει και το γεγονός πως πρόκειται για κοινό τόπο, τουλάχιστον όσων έχουν δηλώσει παρών σε αυτή την ιστορική συγκυρία που τα καθορίζει. Ο τόπος και ο χρόνος μπορεί να μην είναι πραγματικά, μα όλα καθιστούν πρωταγωνιστή εμάς, τα παιδιά της απόλυτης κρίσης.

3. Πέρα από τη συγγραφή, ασχολείστε και με την ελαιουργία. Πόσο σημαντικό είναι, πιστεύετε, ο συγγραφέας να καταπιάνεται με την καθημερινότητα;

Η τέχνη δεν είναι επάγγελμα σε μια χώρα σαν τη δική μας. Θα μπορούσε βέβαια,αλλά το βλέπω πολυτέλεια. Επομένως,κάτι πρέπει να κάνει κανείς για την αξιοπρέπεια και την επιβίωσή του. Προσωπικά,δηλώνω αγρότης (ελαιοπαραγωγός) αλλά και,κατά καιρούς, επιστημονικός συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Αν ο συγγραφέας δεν καταπιάνεται με την καθημερινότητα,τότε τι κοινό έχει με τον κόσμο που τον περιβάλλει; Η τέχνη ως απόλυτα προσωπική αυτοϊκανοποίηση έχει τις ηδονικές στιγμές της,μα δεν βλέπω τον λόγο να απαιτεί κανείς να τη μοιραστεί και με άλλους.

4. Καθαρίζουν έτσι οι αισθήσεις και το κριτήριό του προτού ξεκινήσει το γράψιμο;

Η ευαισθησία και ο λόγος ορίζουν την αιτία και αυτή παρέχει την ευκαιρία της καταγραφής του επεισοδίου. Άλλοτε ακαριαία και κάποτε με κόπο απεικονίζεις με τον πιο άριστο τρόπο, εφόσον πρόκειται για λογοτεχνία, γεγονότα και καταστάσεις που σε έκαναν να γυρίσεις το βλέμμα σου. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, αργά ή γρήγορα,όλα είναι ένα καταχωρημένο παρελθόν.

5. Τι ενώνει τους ήρωες του βιβλίου σας; Ποιος καημός και ποια ελπίδα;

Δεν υπάρχουν ήρωες, υπάρχουν μορφές,και αυτές ενώνονται με τον ιστό του ιστορικού χρόνου που τις περιβάλλει. Δεν ακολουθώ τα βήματα κάποιων,αλλά περιγράφω το αποτέλεσμα του όλου. Δηλαδή δεν εστιάζω στην αράχνη,αλλά στο μεγαλείο και την ομορφιά του έργου της. Κοινωνιολόγος,βλέπετε,αν και η διατριβή μου εστιάζεται γενικά στον πολιτισμό και όχι συγκεκριμένα στη λογοτεχνία. Ο καημός και η ελπίδα είναι η κίνηση του όλου,που δυστυχώς σήμερα λιμνάζει σε έναν βούρκο με παραπεταμένα όνειρα.

6. Το χιούμορ και η σαρκαστική διάθεση διαπλέουν τη συλλογή. Είναι συγκαλυμμένη πικρία, αμυντικός μηχανισμός;

Είναι τρόπος γραφής,τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο,και νομίζω ότι δεν πρωτοτυπώ. Οι μύθοι και τα διαβάσματα που με έχουν καθορίσει διακρίνονται για την ειρωνική τους διάθεση αλλά και τον αυτοσαρκασμό. Επιπλέον,είμαι αυστηρός και ενίοτε χλευαστικός με τον κυριούλη που κρύβουμε όλοι μέσα μας. Επιπροσθέτως,παραμένω παιδί,με αποτέλεσμα να γελώ καμιά φορά ακόμη και με τα πιο σοβαρά,επιλέγω την πιο αστεία ή φαντασιακή πλευρά τους.

7. Θα αλλάζατε κάτι στο βιβλίο σας εκ των υστέρων;

Όχι,με κάνει χαρούμενο που το υπέγραψα. Φυσικά,είναι εφαλτήριο για το επόμενο, μια επιθυμία που της δίνει φτερά κάθε τι που,φεύγοντας από εμάς,το κάνει ξένο και ταυτόχρονα αγαπητό στη μνήμη μας.

8. Τι είναι ένας συγγραφέας στις μέρες μας; Προφήτης; Τρελός;

Απλά άνθρωπος. Ένα είδος που σπανίζει και χρωματίζει τον ασπρόμαυρο καμβά της ιστορίας.

9. Ζείτε με την οικογένειά σας στην Κυπαρισσία. Η φύση δεν ξεμυαλίζει τον άνθρωπο που πάει να γράψει;

Ζω στη φύση και είναι επιλογή. Η Κυπαρισσία του νότου μάς παρέχει ως μόνιμη κατοικία το εξοχικό των γονιών μου. Καλοκαιρινές διακοπές για πάντα λοιπόν και τούτο,όσο επώδυνο κι αν γίνεται με τη σκληρή εργασία στα χωράφια,δεν ξεμυαλίζει αλλά ζαλίζει από τα τόσα θαύματα που συντελούνται γύρω σου. Μόνο σε ένα τέτοιο περιβάλλον ο άνθρωπος δημιουργεί ελεύθερος και αληθινός,όπως άλλωστε ορίζει η φύση του.

10. Να κλείσουμε με μια φράση-κλειδί από το βιβλίο σας;

Αυτό το αφήνω να το ανακαλύψετε μόνοι σας ….

Σας ευχαριστώ

πρώτη δημοσίευση : http://www.thraca.gr/2017/01/blog-post_24.html?spref=fb

Δημήτρης Γ. Μαγριπλής: «Τα καναπεδάκια της ανεργίας» κριτική της Έρης Ρίτσου

A+AA-

κείμενο : Έρη Ρίτσου 

Μια συλλογή «μικροδιηγημάτων», όπως τα αποκαλεί ο ίδιος ο συγγραφέας, είναι η συλλογή Τα καναπεδάκια της ανεργίας. Πραγματικά πρόκειται για μικρά σε έκταση διηγήματα, που όμως το καθένα αποκαλύπτει έναν κόσμο ολόκληρο.

Η συλλογή εισάγεται με το διήγημα «Η χώρα της αφθονίας» που, με τον όποιο συμβολισμό του, ξεκινά σχεδόν σαν μια αφήγηση επιστημονικής φαντασίας. Ο αφηγητής ακολουθεί έναν γηγενή που επιστρέφει στη χώρα της αφθονίας περνώντας «όλα τα χρώματα της δικής μας επικράτειας» και φτάνοντας στην πύλη ενός τεράστιου τείχους, το οποίο φρουρεί ένας αμίλητος φύλακας. Σε μια παράξενη πολιτεία που δημιουργεί κλειστοφοβικά αισθήματα, και που μοιάζει σαν μια τεράστια παγίδα. Κλειστή ολούθε, χωρίς διαφυγή, μουντή, με έναν διαρκή βόμβο να ακούγεται, με τον λόγο και κάθε προσπάθεια ομιλίας και επικοινωνίας να έχουν καταργηθεί. Το μόνο που μπορούν να κάνουν οι κάτοικοί της είναι να καταναλώνουν. Να αγοράζουν τα πάντα. Χωρίς χρήματα. Μόνο με τη χρήση κάρτας. Και φυσικά να εργάζονται διαρκώς αμίλητοι. Δυνατότητα λόγου αποκτούν μόνο μετά από χρήση φαρμάκων αλλά και τότε μιλούν μόνο σε καθρέφτες απέναντί τους. Ο αφηγητής, μην μπορώντας να αντέξει τη χώρα της αφθονίας, δραπετεύει. Γαντζωμένος πάνω του, τον ακολουθεί και ο γηγενής στη χώρα των αισθήσεων.

Συμβολικό το διήγημα; Σε έναν βαθμό ναι, αλλά όχι και τόσο, μια που την εμπειρία την έχουμε. Ζήσαμε τα χρόνια της αφθονίας, με τον καταναλωτισμό, την επιδερμικότητά τους, τις στρεβλές αξίες τους, την απώλεια της ουσίας χάριν του φαίνεσθαι. Μόνο που η δική μας επιστροφή στη «χώρα των αισθήσεων» έγινε με ανώμαλη προσγείωση και το τράνταγμα που αισθανθήκαμε μας ακολουθεί και θα μας ακολουθεί.

Τα διηγήματα αυτής της συλλογής αποτελούν στην ουσία μια εικόνα της νεοελληνικής πραγματικότητας των χρόνων πριν την κρίση και στη διάρκειά της, με αναφορές και στο πιο μακρινό παρελθόν που, χωρίς να είναι ο παράδεισος, ήταν η τάξη του σύμπαντος σε ανθρώπινα μέτρα. Στις σελίδες του βιβλίου παρελαύνουν χαρακτηριστικές κατηγορίες ανθρώπων της ελληνικής κοινωνίας. Εργαζόμενοι με νοοτροπία λούμπεν που στα χρόνια της αφθονίας ξοδεύουν «μύρια» για πλάκα, γραφειοκράτες, εκπρόσωποι της Εκκλησίας, πολιτικοί, επιχειρηματίες, αγρότες, εργαζόμενοι που αγωνιούν για την ανανέωση της σύμβασής τους, άνεργοι.

Ο ρεαλισμός με τον οποίο περιγράφονται όλες αυτές οι καταστάσεις μπολιάζεται από σουρεαλιστικές πινελιές που δημιουργούν μια αίσθηση γκροτέσκου και τονίζουν ακόμα περισσότερο τον παραλογισμό των όσων βιώνουμε καθημερινά. Ο συγγραφέας σαρκάζει και αυτοσαρκάζεται, μας κλείνει το μάτι, και με ένα ιδιότυπο χιούμορ μάς κάνει να χαμογελάμε πικρά αναγνωρίζοντας πράγματα που όλοι έχουμε ζήσει

Η ματιά του Μαγριπλή κριτική, και η πένα του καυστική, καταγγέλλει τη γραφειοκρατία, το ψεύδος και τα κούφια λόγια των πολιτικάντηδων, την υποκρισία «του καλού κόσμου», τα φαινόμενα του τζόγου και της ανούσιας κατανάλωσης, την ανθρωποφαγία στην οποία καταδικάζεται να καταλήξει ο κόσμος μέσα σε συνθήκες ολοένα αυξανόμενης ανεργίας και φτώχειας. Παράλληλα, δεν παραλείπει να αναφερθεί και στα φωτεινά παραδείγματα εκείνων που δεν έχουν χάσει το μέτρο και την ανθρωπιά τους. Η ανεργία είναι πάντα ένα θέμα που καίει και ο συγγραφέας σχολιάζει πικρά την ανεργία των πτυχιούχων, ενώ δεν αφήνει στο απυρόβλητο και τα «προοδευτικά» αφεντικά με νοοτροπία «Ελληνάρα», που ανθούν εντός και εκτός της χώρας.

Ο ρεαλισμός με τον οποίο περιγράφονται όλες αυτές οι καταστάσεις μπολιάζεται από σουρεαλιστικές πινελιές που δημιουργούν μια αίσθηση γκροτέσκου και τονίζουν ακόμα περισσότερο τον παραλογισμό των όσων βιώνουμε καθημερινά. Ο συγγραφέας σαρκάζει και αυτοσαρκάζεται, μας κλείνει το μάτι, και με ένα ιδιότυπο χιούμορ μάς κάνει να χαμογελάμε πικρά αναγνωρίζοντας πράγματα που όλοι έχουμε ζήσει, αναγνωρίζοντας τελικά τον ίδιο μας τον εαυτό μέσα σε κάποιες από τις ιστορίες του.

Τέλος, θα έλεγα πως η διαδρομή του βιβλίου είναι κατά κάποιον τρόπο η διαδρομή τούτου του τόπου. Ξεκινώντας με το πρώτο διήγημα «Η χώρα της αφθονίας», αναφορά στα χρόνια της κατανάλωσης, τελειώνει με τον τρεφόμενο από σκουπίδια ήρωα του διηγήματος «Στον κάδο μου» και το γενικό ξεπούλημα της πατρώας γης στο «Antistathite».

Η συλλογή Τα καναπεδάκια της ανεργίας του Δημήτρη Μαγριπλή είναι ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον, χιουμοριστικό και πικρό χρονικό της Έρημης Χώρας.

Τα καναπεδάκια της ανεργίας
Δημήτρης Γ. Μαγριπλής
Κριτική
144 σελ.
ISBN 978-960-586-129-2

πρώτη δημοσίευση  :http://diastixo.gr/kritikes/ellinikipezografia/6299-ta-kanapedakia-tis-anergias

Ο Δημήτρης Μαγριπλής συνομιλεί με την σκιτσογράφο Τέτη Σώλου

Την κυρία Τέτη Σώλου την πρωτογνώρισα δια ζώσης  το Γενάρη του 2013. Φυσικά την είχα διαβάσει και οφείλω να ομολογήσω πως ήμουν φανατικός αναγνώστης της «Ιζόλα», της καρτουνίστικης εκδοχής της, από την εποχή της Ελευθεροτυπίας. Επιπλέον πολλά από τα βιβλία των παιδιών μου είχαν την υπογραφή της, τόσο σαν σκιτσογράφου, όσο και σαν συγγραφέα. Ξαφνικά, στην συνάντηση με την ευκαιρία της έκδοσης του βιβλίου μου: «Δέκα μικρές εικονογραφημένες Ιστορίες», εμφανίστηκε πάνω σε μια τεράστια μηχανή και με ένα κουτί γλυκά. Από τότε για μένα είναι η Τέτη, αν και πάντα  αισθάνομαι σεβασμό απέναντι σε μια από τις σπουδαιότερες σκιτσογράφους της εποχής μας.

Σας παραθέτω μια από τις τελευταίες συνομιλίες μας:

       

(Δ.Μ.): Σκίτσο, συγγραφή, µετάφραση, εκδότρια… τι από όλα υπερισχύει κυρία Τέτη Σώλου;

(Τ. Σ.): Και δικηγόρος και δηµοσιογράφος της ΕΔΣΤΕ-FIJET, συµπληρώνω. Λοιπόν, όλες αυτές οι ιδιότητες συνθέτουν την εικόνα της σκιτσογράφου Τέτης Σώλου.

Το σκίτσο είναι το επάγγελµά µου, ο τρόπος που ζω και σκέφτοµαι, που βλέπω τον κόσµο, που αναζητάω, προσεγγίζω, αναλύω, συνθέτω, που φαντάζοµαι, που µαθαίνω, που εκφράζω και εκφράζοµαι και που –γιατί όχι;– διασκεδάζω. Είµαι σκιτσογράφος. Αυτό ήµουν από πολύ µικρή, όταν µε τραβολογούσαν στο γραφείο των δασκάλων για να µαλώσουν που ζωγράφιζα στην ώρα του µαθήµατος. Και αυτό είµαι συνεχώς και αδιαλείπτως µέχρι τώρα. https://tetysolou.blogspot.gr/p/blog-page_24.html

Επάγγελµα σκιτσογράφος, λοιπόν;

Συµπτωµατικά αυτός ακριβώς είναι ο τίτλος µιας σειράς παρουσιάσεων σε λύκεια και πανεπιστήµια που εγκαινίασα πριν από δύο χρόνια. Άξονες αυτών των διαλέξεων είναι:

• Η πολιτισµική  καλλιέργεια του σκιτσογράφου ώστε να αποκτήσει κριτικό πνεύµα και µατιά πάνω στη συγκεκριµένη ιστορική στιγµή που εκφράζει η δηµιουργία του (κόµικ, γελοιογραφία, καρτούν, εικονογράφηση, φανζίν).

• Μέσα από ποιες διαδικασίες αποκτιούνται οι επαγγελµατικές αλλά και ποικίλες άλλες δεξιότητες και πώς εντέλει υπηρετούν το σκίτσο και διευρύνουν τους ορίζοντες.

• Η προσωπική διαδροµή µου µέσα στον κόσµο των βιβλίων και των εικόνων.

Μπορεί να ακούγεται κάπως ακαδηµαϊκό, αλλά στην πραγµατικότητα αυτές οι οµιλίες είναι πολύ ευχάριστες, γιατί συνοδεύονται από πολλές εικόνες που µιλάνε µαζί µου ή για λογαριασµό µου.

Τρεις δεκαετίες στον χώρο της εικονογράφησης των βιβλίων και εντύπων για παιδιά.

Έχω εικονογραφήσει µερικές δεκάδες βιβλίων για παιδιά (150 τουλάχιστον), λογοτεχνικά και εκπαιδευτικά, έχω γράψει και εικονογραφήσει 40 βιβλία µε παιχνίδια και δραστηριότητες. Η σειρά εφτά βιβλίων µε τίτλο Στυβοκεφαλιές που έγραψα και εικονογράφησα στις εκδόσεις Πατάκη έχει κάνει 18 εκδόσεις. Έχω φτιάξει σελίδες για παιδιά σε εφηµερίδες και περιοδικά. Η συνεργασία µου µε τα κυριακάτικα φύλλα δύο µεγάλων εφηµερίδων κράτησε µια δεκαετία και µία πενταετία αντίστοιχα. Ως εκδότρια στο Πορτοκάλι, έχω εκδώσει 20 τίτλους για παιδιά. Τρεις δεκαετίες και µου φαίνεται σαν να πέρασε ένας χρόνος!

Πέρσι εικονογράφησα ένα καλογραµµένο βιβλίο στις εκδόσεις Πατάκη. Ένα απο κείνα τα κείµενα που σε οδηγούν να αναζητήσεις κάτι νέο. Αναζητώντας καινούργιους τρόπους, συνάντησα τα διοράµατα που δίνουν την αίσθηση της τρισδιάστατης εικόνας και συνεργάστηκα µε µία καλλιτέχνιδα του είδους. Καινούργιος δρόµος, µε αποτέλεσµα φρέσκο και ενδιαφέρον, και πολύ µέλλον!http://tetysolou.wixsite.com/solos/sitemapaylin

Ποια είναι η σχέση σου µε τα παιδιά;

Θαυµάζω τα παιδιά. Έχουν πρωτότυπο τρόπο ν’ αγγίζουν τα πράγµατα και να δίνουν καταπληκτικές λύσεις. Στα παιδιά η φαντασία προηγείται της πραγµατικότητας και αυτό τα κάνει αληθινούς καλλιτέχνες. Ζωγραφίζουµε µαζί στα σχολεία, όταν πηγαίνω καµιά φορά, ή στην πλατεία της γειτονιάς µου απλώνοντας χαρτί του µέτρου πάνω στο γρασίδι, όταν ο καιρός είναι καλός. Μη σκεφτείς ότι τους δείχνω πώς να ζωγραφίζουν. Μπορεί να τα διευκολύνω δείχνοντάς τους κάποιες τεχνικές, αλλά κυρίως τα ενθαρρύνω να συνεχίσουν να ζωγραφίζουν και να µιλάνε την πανανθρώπινη γλώσσα της εικόνας.

Η Ιζόλα που αγαπήσαµε από την Ελευθεροτυπία; Θέλουµε να ξέρουµε πώς προέκυψε και ποια είναι η τύχη της.

Η Ιζόλα γεννήθηκε πριν από τέσσερα χρόνια, µέσα στην κρίση, από τη βαθιά πεποίθησή µου ότι ο µόνος τρόπος ν’ αντισταθείς στην καινούργια κατοχή που ισοπεδώνει και εκµηδενίζει είναι να κάνεις δηµιουργικά πράγµατα. «Την άνοιξη, αν δεν τη βρεις, τη φτιάχνεις».

Η Ιζόλα δεν είναι απλώς µια ηρωίδα που  δηµιούργησα ή το άλτερ έγκο µου. Πολύ γρήγορα έγινε ανεξάρτητη. Δηµοσιεύει σκίτσα και κόµικς µε την υπογραφή της. Το πέρασµά της από την Ελευθεροτυπία ήταν σύντοµο, γιατί η εφηµερίδα έκλεισε, αλλά καθοριστικό για την πορεία της. Κι εδώ θέλω να θυµηθώ τον αείµνηστο Άγγελο Μαστοράκη που  εµπιστεύτηκε την Ιζόλα στα πρώτα της βήµατα και το φθινόπωρο του 2013 της έδωσε βήµα στο 9ο κύµα της Ελευθεροτυπίας.

Η Ιζόλα κάνει ατοµικές εκθέσεις µε έργα της, φτιάχνει αφίσες, κόµικς και φανζίν, πήρε µέρος στο Comicdom, συµµετέχει σε εναλλακτικές εκδόσεις, δηµοσιεύει δουλειές της στο διαδίκτυο, όπου έχει δικό της µπλογκ και σελίδα στο facebook. Είναι πολύ δραστήρια.

Όλοι ξέρουν ότι πίσω από την υπογραφή Ιζόλα βρίσκεται η Τέτη Σώλου. Δεν είναι µυστικό. Είναι ένα πολύ σοβαρό και λυτρωτικό παιχνίδι.

Ταυτίζεσαι µε την Ιζόλα;

Η Ιζόλα ενσαρκώνει µια γυναίκα που κινείται άνετα ανάµεσα στις συµβάσεις του καθωσπρεπισµού και της υπέρβασης. Είναι γνήσια, ανυστερόβουλη, έχει χιούµορ και αξίες που στην αρχή προκαλούν αµηχανία γιατί η κοινωνία έχει εθιστεί στην υποκρισία. Τελικά γίνεται αποδεκτή γιατί είναι αυθεντική.

Παρόλο που λέω ότι είναι το άλτερ έγκο µου, παραδέχοµαι ότι πολύ γρήγορα ανεξαρτητοποιήθηκε. Έχει πάρει πολλά στοιχεία από µένα, αλλά τις καταστάσεις του κόσµου µας τις περνάει µέσα από το δικό της φίλτρο.

Λευκάδιος Χερν και συναντήσεις µε την ανατολή. Πείτε µας λεπτοµέρειες από αυτό το κοπιαστικό και όµορφο ταξίδι του νου.

Ο Λευκάδιος Χερν ήταν ένας κεραυνοβόλος έρωτας που µε βρήκε αναπάντεχα. Πριν από δέκα χρόνια διάβασα µία µικρή ιστορία του. Αυτό ήταν! Με συνεπήρε τόσο που άρχισα να µεταφράζω. Μετέφρασα το «Καϊντάν», το «Κοττό», το «Ιαπωνικό Μωσαϊκό», τα «Ιαπωνικά Παραµύθια», τους «Ίσκιους» και συνεχίζω µε σκοπό να µεταφράσω όλα τα έργα της ιαπωνικής του περιόδου. Τα τρία πρώτα εκδόθηκαν το 2014 για πρώτη φορά στην ολοκληρωµένη µορφή τους. Την επόµενη χρονιά µπήκαν σε 500 σχολικές βιβλιοθήκες της δευτεροβάθµιας εκπαίδευσης.

Ο κόσµος του Λευκάδιου δεν είναι απλώς ο εξωτισµός και το µυστήριο. Είναι ένας κόσµος πανανθρώπινων αξιών που κατέγραψε ένας άνθρωπος µε ήθος, ενσυναίσθηση και ευρύτατο πνεύµα. Αγκάλιαζε τη διαφορετικότητα, µετέτρεψε τη δηµοσιογραφία σε υψηλή λογοτεχνία, µετέδωσε στους Ιάπωνες µαθητές του την ικανότητα να προσδιορίζονται µέσα από τις παραδόσεις της χώρας τους, αντιµετώπιζε τις γυναίκες στα κείµενά του µε τρόπο που χαρακτηρίστηκε φωτισµένος... Οι Ιάπωνες τον θεωρούν έναν από τους µεγαλύτερους συγγραφείς τους ευγνώµονες που διέσωσε τις παραδόσεις τους. Ο Λευκάδιος Χερν ήταν ένας οικουµενικός άνθρωπος. Ο σύγχρονος άνθρωπος µπορεί να πάρει µαθήµατα ζωής από το έργο και την οδύσσεια του Λευκάδιου, ιδιαίτερα τώρα στον καιρό της κρίσης.

Μνηµόνια, προσφυγική κρίση, χρεοκοπία… αιτίες για δηµιουργία ή αδιέξοδο σε όλα τα επίπεδα;

Έχω πάντα στον νου µου τον Λευκάδιο Χερν, έναν άνθρωπο που είχε όλα τα στοιχεία να περιθωριοποιηθεί, αλλά που η ψυχική του δύναµη και το όραµά του στάθηκαν δυνατότερα από τις τραγικές ανατροπές που του επιφύλαξε η ζωή. Ορφανός ενώ είχε και τους δύο γονείς του, από τα πλούτη πέρασε στην εξαθλίωση, σηµαδεύτηκε εµφανισιακά και άλλα πολλά. Κι αυτά έγιναν δηµιουργικότητα, ευαισθησία, βάθος σκέψης.

Ζούµε βιβλικές µέρες. Αργήσαµε αλλά συνειδητοποιήσαµε ότι η κρίση δεν είναι απλώς οικονοµική, αλλά κρίση ηθική, πολιτισµική, κοινωνική, ανθρωπιστική... Έχει πολλά πλοκάµια.

Η δηµιουργία και η αλληλεγγύη είναι αντίσταση στην ισοπέδωση, αλλά όχι λύση.

Τα δικά µου όπλα βρίσκονται πάντα στην τσάντα µου. Το µπλοκ µου και τα µολύβια µου. Σκιτσάρω σε κάθε ευκαιρία. Αναζητάω αυτά που θα µιλήσουν µέσα µου και θα µε εµπνεύσουν, αφουγκράζοµαι και καταγράφω. Ανακάλυψα την ελευθερία του «µπορώ». Τα υπόλοιπα είναι θέµα χρόνου και ο χρόνος πάντα φέρνει καρπούς.

«Ιπτάµενος και ανεξέλεγκτος», µια κοινή µας δουλειά…εντυπώσεις…

Οι εντυπώσεις είναι εξαιρετικές και η συνεργασία µας ήταν άψογη. Όταν διάβασα το νανοδιήγηµα, όπως πολύ εύστοχα το αποκαλείς, εντυπωσιάστηκα. Είδα ένα κείµενο που στέκεται µόνο του, αλλά και µια ιστορία σε καρέ. Γι’ αυτό και πήρα το θάρρος να σου ζητήσω να µου το εµπιστευτείς. Δεν ξέρω αν είχες υπόψη σου να το γράψεις µ’ αυτόν τον τρόπο, πάντως εµένα µε τράβηξε από το χέρι να εικονογραφηθεί µε τη λογική του κόµικ, λιτά και περιεκτικά, όπως λιτό και περιεκτικό είναι και το ίδιο.https://tetysolou.blogspot.gr/2013/12/blog-post_28.html Ήταν η πρώτη φορά που ζήτησα από συγγραφέα να µου παραχωρήσει κείµενό του για να το επεξεργαστώ εικαστικά. Πιστεύω πολύ σ’ αυτό το είδος και ελπίζω ότι η συνεργασία µας θα έχει συνέχεια.

Μια ευχή σε σκίτσο για τους αναγνώστες του http://www.tempo24.gr/ και τους φίλους σου στον νότο.

πρώτη δημοσίευση : http://www.tempo24.gr/eidisi/108141/o-dimitris-magriplis-synomilei-me-tin-skitsografo-teti-soloy

Δ. Γ. Μαγριπλής / μικρό βιογραφικό

                         

Ο Δημήτρης Γ. Μαγριπλής σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες (Δημόσια Διοίκηση ), στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Κοινωνική Θεολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1999 αναγορεύτηκε διδάκτορας της Κοινωνιολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Θέμα της διδακτορικής διατριβής του είναι: "Πολιτική και Θρησκεία στην κοινωνία του Βυζαντίου – Μια απόπειρα κοινωνιολογικής ανάλυσης του κινήματος των Ζηλωτών (1342 – 1349 μ.Χ.)". Τόσο σε επίπεδο μονογραφίας (Σχέσεις και Λειτουργία των Θεσμών. Η διαπλοκή της πολιτικής και της θρησκείας στην κοινωνία του Βυζαντίου. Μια ιστορικο – κοινωνιολογική καταγραφή, Α. Σταμούλης, Θεσσαλονίκη 2003 / β’ έκδοση 2006), όσο και σε επίπεδο δημοσιεύσεων σε πλήθος επιστημονικών περιοδικών (Βυζαντινός Δόμος, Νέα Εστία, Πλάτων, Τετράδια ψυχιατρικής, Θρησκειολογία, Σύναξη, Κοινωνική Εργασία – Επιθεώρηση Κοινωνικών Επιστημών, Επιστημονική Επετηρίδα Εφαρμοσμένης Έρευνας, Επιθεώρηση Οικονομικών Επιστημών, Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης, Παρνασσός, Journal of Modern Education Review, Literary Encyclopedia. κ.ά.) και συλλογικών τόμων (ως αρθογράφος,  ως επιμελητής και ως υπεύθυνος επιστημονικής σειράς), ασχολήθηκε κυρίως με όψεις του Πολιτιστικού φαινομένου από την Βυζαντινή περίοδο έως σήμερα.Τα ερευνητικά ενδιαφέροντά του επεκτείνονται και στο αντικείμενο της Κοινωνιολογίας του Θανάτου, της Κοινωνιολογίας της Θρησκείας, όπως επίσης και της Κοινωνιολογίας της Υγείας με πλούσια διοικητική εμπειρία, σε μονάδες Υγείας - Πρόνοιας, της περιφέρειας Πελοποννήσου.                                                                                        

Εκτός από τις επιστημονικές μελέτες έχει ασχοληθεί με τη λογοτεχνία (διήγημα - ποίηση). Τελευταίο του βιβλίο είναι : " Ένα καράβι με σημαία ελληνική", Νεφέλη , Αθήνα 2024.
 

                                               

Προηγήθηκαν τα : "Τα Καναπεδάκια της ανεργίας", Κριτική,( http://kritiki.gr/product/ta-kanapedakia-tis-anergias/), Αθήνα  2016, Μαθήματα Κηπουρικής και άλλα διηγήματα (εκδ. Σοκόλη, Αθήνα 2007),  Δέκα Μικρές Εικονογραφημένες Ιστορίες (εκδ. Ευθύνη, Αθήνα 2012), Κρυφές Ενοχές (εκδ. Αν. Σταμούλη, Θεσσαλονίκη 2011),  και η ποιητική συλλογή Στα Τέταρτα του Χρόνου (στο Α. Κοκονάκη – ∆.  Μαγριπλής, Χρώµα και Λόγος, εκδ. Αν. Σταµούλη, Θεσσαλονίκη 2010).

 

Από το 1999 μέχρι το 2014 δίδαξε Κοινωνιολογία σε σχολές της Τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (Εθνική σχολή Δημόσιας Διοίκησης, ΑΤΕΙ Καλαμάτας, ΑΤΕΙ Πατρών, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου), ως επιστημονικός συνεργάτης. Έκτοτε, τα κύρια εισοδήματά του, προέρχονται από την ενασχόλησή του με την γη, ως αγρότης - ελαιοπαραγωγός (https://www.facebook.com/odeeleou/).


Σύνδεσμο για περισσότερα: Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου - Μεταπτυχιακές σπουδές / Ηθική Φιλοσοφία

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ :

 ΔΙΗΓΗΜΑ

 Μαθήματα Κηπουρικής και άλλα διηγήματα*, Σοκόλη - Κουλεδάκη, Αθήνα 2007

Κρυφές Ενοχές, επί-γνωση  -  Αν. Σταμούλης, Θεσσαλονίκη 2011 

Δέκα μικρές εικονογραφημένες Ιστορίες, Νέος Αστρολάβος / Ευθύνη, Αθήνα 2012

Τα Καναπεδάκια της Ανεργίας, Κριτική, Αθήνα 2016

Ένα καράβι με σημαία ελληνική, Νεφέλη, Αθήνα 2024

 ΠΟΙΗΣΗ

 «Στα Τέταρτα του Χρόνου», στο Αγγ. Κοκονάκη – Δ. Γ. Μαγριπλής, Χρώμα και Λόγος, επί-γνωση – Αν. Σταμούλης, Θεσσαλονίκη 2010

 FANZINE

Νανοδιηγήματα σε κόμικς: «Ιπτάμενος και ανεξέλεγκτος», με εικονογράφηση της Τέτης Σώλου, αυτοέκδοση σε περιορισμένα αντίτυπα, Φεβρουάριος 2014

 ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ  ΜΕΛΕΤΕΣ

 Σχέσεις  και Λειτουργία των Θεσμών. Η διαπλοκή της πολιτικής και της θρησκείας στην κοινωνία του Βυζαντίου. Μια ιστορικο – κοινωνιολογική καταγραφή, Αν. Σταμούλης, Θεσσαλονίκη 2003 / β’ έκδοση 2006

(Επιμέλεια - Συγγραφή), Αξιοποίηση Ανθρώπινου δυναμικού στο Δίκτυο δομών για Άτομα με Αναπηρία, AnKo press, Φιλιατρά 2004

(Επιμέλεια - Συγγραφή), Κριτικές προσεγγίσεις στον Ορθόδοξο πολιτισμό. Όψεις του Ελληνικού παραδείγματος, Αν. Σταμούλης, Θεσσαλονίκη 2007

(Επιμέλεια - Συγγραφή), Όψεις του πολιτιστικού φαινομένου. Επιστημολογικές προσεγγίσεις του θανάτου και της ζωής, Αν. Σταμούλης, Θεσσαλονίκη, 2008

(Επιμέλεια - Συγγραφή), Η Ιδεολογία στο χρόνο μέσα από εκφάνσεις του πολιτιστικού φαινομένου, Αν. Σταμούλης, Θεσσαλονίκη 2009

(Επιμέλεια - Συγγραφή), Πολιτισμός και Διαφορετικότητα. Εμείς και οι Άλλοι, Αν. Σταμούλης, Θεσσαλονίκη 2011

 

---

* με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Φώτης Αδάμης 

«Ζωή σε μαγικό χαλί», του δημοσιογράφου Μάκη Διόγου

  Μια συνομιλία του δημοσιογράφου Μάκη Διόγου, με τον συγγραφέα Δημήτρη Μαγριπλή που άφησε την Αθήνα για την Κυπαρισσία, για να συνδυάσει το γράψιμο με την καλλιέργεια της γης  Σχεδια τ. 42

«Δεν υπάρχει δύσκολο όταν κάτι το κάνεις με αγάπη. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση για κηπουρική πρόκειται. Αλλάζει ο κόπος. Ο ιδρώτας είναι περισσότερος στο χωράφι μα και ο πόνος περισσός στην ευθύνη για τα παιδιά του κόσμου. Ό,τι και να κάνει κανείς, για δουλειά πρόκειται και ευθύνη. Ό,τι επιθυμείς για σένα παραδίδεις στους άλλους και τούτο είναι φορτίο αλλά και ευχαρίστηση που την εισπράττεις μονάχα από ένα ευχαριστώ, αν και σπάνια δωρισμένο από τους πολλούς. Κοιμάσαι όμως τα βράδια». Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον συγγραφέα και … αγρότη Δημήτρη Μαγριπλή που έχω την τύχη να γνωρίζω από τα «άγουρα» χρόνια της γυμνασιακής νιότης. Τότε που πιστεύαμε ότι με μια κόκκινη σημαία στο χέρι θα αλλάζαμε τον κόσμο. Πέρασαν χρόνια. Δεν αλλάξαμε τον κόσμο. Αντίθετα παλεύουμε να μην αλλάξουμε εμείς. Και ο Δημήτρης είναι μια τέτοια περίπτωση ανθρώπου.  

Η αφορμή να φιλοξενήσουμε τον Δημήτρη στη «Σχεδία»
ήταν «Τα καναπεδάκια της Ανεργίας» που κυκλοφόρησαν πριν από λίγο καιρό. «Κάθε αλήθεια είναι βιωματική, αλλιώτικα ξεφεύγει της ποιότητας και γίνεται προκατασκευασμένο συναίσθημα. Είναι όπως η σύγκριση ανάμεσα στην ομορφιά του φυσικού φωτός και μιας λάμπας νέον. Διαλέγεις. Προσωπικά δεν μου μπήκαν ποτέ διλήμματα, τόσο για λόγους χαρακτήρα, όσο και σαν επιλογή και τρόπος ζωής. Αφήνω τα ημίμετρα για την όποια εξουσία. Στην λογοτεχνία το βίωμα είναι το ερέθισμα και η φαντασία η μετατροπή της σε τέχνη. Η τελευταία σε λυτρώνει και έτσι πετάς από πάνω σου το βαρίδι της θλίψης ή μοιράζεσαι τη χαρά της πτήσης με άλλους. Έτσι έγινε και με «Τα Καναπεδάκια της Ανεργίας». Θα έλεγα είναι το δικό μου ημερολόγιο από τα πρώτα χρόνια της εποχής των μνημονίων, τα πιο επώδυνα για όλους, όταν η ζωή μας έκανε μια απότομη περιστροφή στον αέρα και προσγειώθηκε σε ένα τοπίο ξένο και καθόλου φιλικό για τους περισσότερους. Φαντασία και βίωμα κατέγραψαν παράδοξες καταστάσεις και ένοιωσα την ανάγκη να τις μοιραστώ. Οι εκδόσεις Κριτική ανέλαβαν όλα τα υπόλοιπα», υπογραμμίζει για το (έκτο) βιβλίο που έγραψε. 

Από διδάκτορας κοινωνιολογίας στο Πάντειο, ξωμάχος της γης στη Κυπαρισσία. Θα μας περιγράψεις τη διαδρομή;

 «Απλή. Μπήκα μαζί με την καλή μου σε ένα σαραβαλάκι και μετά τα διόδια της Ελευσίνας ανοίξαμε τα παράθυρα. Είχε ένα δροσερό αεράκι και τραγουδούσαμε το «πάτα - πάτα οδηγέ….» όπως στις σχολικές εκδρομές. Κάποτε φτάσαμε στην όμορφη Κυπαρισσία του νότου. Η αλήθεια είναι πως εδώ υπήρχε το εξοχικό της οικογένειάς μου. Ανοίξαμε την πόρτα και όλα άρχισαν να ξετυλίγονται σαν σε μαγικό χαλί. Διώξαμε τα ποντικάκια από το σπίτι, μια οχιά, καθαρίσαμε την αυλή και φυτέψαμε λουλούδια, πήραμε ένα αξέχαστο κουτάβι την Ίρμα και κάναμε παιδάκια για να υπάρχει παρέα και διάθεση. Κατά μυστήριο λόγο όλα συνέβαλαν να συνεχίσουμε, ακόμη και τα αηδόνια, την άνοιξη, μας το έλεγαν κάθε βράδυ. Το ζήτημα ήταν οι άνθρωποι. Τους φάνηκε παράξενος ο ερχομός μας και η αλήθεια είναι πως δώσαμε μάχες. Δεν μπορώ να πω πως πείστηκαν για τις αγαθές μας προθέσεις. Δεν είχαμε και κομματική ταυτότητα απαραίτητη προϋπόθεση την εποχή εκείνη. Έτσι όσο και αν δούλεψα άοκνα σε ένα περιφερειακό ΤΕΙ και αργότερα σε τοπικό ΑΕΙ δεν μονιμοποιήθηκα ποτέ. Δεν ταίριαζα και με τις παρέες που θεωρούσαν χτήμα τους τις εν λόγω δημόσιες υπηρεσίες. Ε, δεν υπήρχε τίποτα καλύτερο. Ακολούθησα την συνταγή του πατέρα μου και τόσων άλλων παιδιών του εμφυλίου, ελεύθερο επάγγελμα. Σκεφτόμουνα διάφορα μα επικράτησε η άποψη που μου μετέφερε ο ψίθυρος των δένδρων. Οι ελιές μού μίλησαν για λάδι και έτσι προέκυψε η «Ωδή ελαίου», που συνιστώ να την αναζητήσετε ». https://www.facebook.com/dmagrip/

                                                                                          

-Παιδί της πόλης, ανδρώθηκες στους δρόμους του Κουκακίου, πόσο δύσκολη ήταν η προσαρμογή στη ζωή μιας μικρής επαρχιακής πόλης;

«Πολιτισμικό σοκ. Ιδιαίτερα στις αρχές του αιώνα μας που μετοίκησα. Είχαμε όμως καλές διαθέσεις. Προς στιγμήν έκοψα τα μαλλιά μου και φόρεσα καρό πουκάμισα. Η συμβία μου με βοήθησε όμως. «Τι κάνεις εκεί;» Μου είπε γελώντας. «Δεν θα πείσεις κανένα». Το σκέφτηκα και είδα πως δεν γίνεται να μασκαρεύομαι. Άλλο οι Ινδιάνοι και άλλο οι καουμπόηδες και προσωπικά διάλεγα πάντα τους πρώτους. Μετά τις εκπτώσεις είπα να πληρώσω το τίμημα και έτσι μείναμε μόνοι για αρκετό διάστημα. Ξαφνικά γνωρίσαμε την Αντιγόνη, τον Γιώργο και άλλους εφτά. Με τον ένα από αυτούς είμαι συνέταιρος αν και ό,τι κάνουμε ακολουθεί το σύνθημα «κοινότητα, κομμούνα, ενορία, αυτό είναι η άλλη κοινωνία». Και όπως κάθε συλλογικότητα, αυξάνει και φυσικά είναι πάντα ανοιχτή. Όταν υπάρχουν πολλοί τότε δεν υπάρχει θέμα προσαρμογής αλλά αλληλοπεριχώρησης και σύνθεσης σε ένα φόντο εξελισσόμενο και αείποτε διαφορετικό».

-Από το 2009 ζούμε μια τεράστια κρίση. Οικονομική, πολιτική, αλλά κυρίως πολιτισμική. Πώς την αντιμετωπίζεις;

«Με την θαυμαστή στωικότητα και δύναμη που έχουμε όλοι μας. Αν κάτι παρόμοιο είχε συμβεί στην Ελβετία λ.χ., όπως με διαβεβαίωνε μια καλή φίλη, από τα μέρη αυτά, θα είχε γίνει χαμός. Οι μισοί θα είχαν πάθει συλλογική υστερία και οι άλλοι θα είχαν πετάξει από τα μπαλκόνια τους. Εδώ όλα δείχνουν την αξία προέλευσης. Πολλά τα χρόνια της σκλαβιάς. Μάθαμε. Εμείς και οι μαύροι δούλοι στην Αμερική. Τετρακόσια χρόνια. Έχει γραφτεί στην μνήμη μας. Άλλωστε ο προπάππους μου ήταν οπλαρχηγός στην Κρητική επανάσταση στο Λασίθι, ο παππούς μου στρατιωτικός που πέθανε στους Βαλκανικούς πολέμους και ο πατέρας μου αργότερα, πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ. Ο γιος μου μαθαίνει πολεμικές τέχνες και οι κόρες μου ξέρουν να ζυμώνουν ψωμί. Κάθε τόσο ξαναδιαβάζω Σολωμό αλλά και Καβάφη, Παπαδιαμάντη και Σεφέρη, Ρίτσο και την Καινή διαθήκη, ιδιαίτερα τους Μακαρισμούς…. Μου αρέσει πολύ να περιδιαβαίνω νοητά την Ελλάδα μέσα από την πολιτιστική γεωγραφία της. Παντού συναντώ λυρισμό και λεβεντιά και αυτό με κάνει να πιστεύω πως σύντομα θα σημάνει ανάσταση».

-Από τα γραπτά σου αναδύεται Πατερική ατμόσφαιρα. Μπορεί στη σημερινή υλιστική & καταναλωτική κοινωνία η Ορθοδοξία να δώσει διέξοδο στον άνθρωπο;

«Η «Χλίδα» (ένα από τα πρώτα μικροδιηγήματα της συλλογής μου), μας οδήγησε στην σημερινή μιζέρια. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ευθύνες επιμερίζονται δίκαια. Δεν θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο. Πάντα κοιτάμε ή δείχνουμε τον άλλο στην αστοχία μας. Αυτή φταίει , αυτός, οι κακές παρέες… Μετά με τα χρόνια καταλήγουμε ότι τα πάντα είναι επιλογές και μάλιστα προσωπικές αφού αναφερόμαστε στην τύχη μας. Το ίδιο συμβαίνει και στο συλλογικό, μόνο που εδώ πολλές φορές μας χειραγωγούν τα κόμματα και οι ιδεοληψίες. Όπως και να έχει απαραίτητη προϋπόθεση είναι η αυτογνωσία με απαρχή την μετάνοια. Να διορθωθούμε δηλαδή και έτσι να κοιτάξουμε μπροστά και να χτίσουμε ό,τι επιτρέπει ο χρόνος μας και τα ερείπιά του. Αν και έχω σπουδάσει Θεολογία δεν τολμώ να δηλώσω τίποτα παραπάνω από κοινωνός. Κοινωνός σε ένα τραπέζι που στρώνεται και προσκαλεί πάλι και πάλι. Άλλοτε είμαι παρών και άλλοτε απών, εξαρτάται από την ελεύθερη βούληση και τις ταπεινές μου διαθέσεις. Έτσι είναι . Προσπαθούμε να είμαστε μα το εγχείρημα είναι τόσο δύσκολο όσο και η σχοινοβασία σε τεντωμένο σκοινί. Όταν χάνεις την ισορροπία σου πέφτεις. Το θέμα είναι να συνεχίσεις παρά τα τραύματα. Η Ορθοδοξία δεν είναι συνταγή και όταν γίνεται κανόνας ή ιδεολογία, οδηγεί τουλάχιστον σε συλλογικό επίπεδο, στην πιο ακραία εκδοχή της καταπίεσης, τη θεοκρατία. Είναι όμως τρόπος και χρόνος για όποιον επιμένει να ζει μαζί με τα θαύματα. Και θαύμα είναι να ξεχωρίζεις τον ανθό της λεμονιάς σαν πιο μεγάλο και θαυμαστό από ένα πολυτελές αυτοκίνητο».

-Νέος εντάχθηκες στην αριστερά, την ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος. Σήμερα η κυβέρνηση δηλώνει «αριστερή». Συμφωνείς;

«Ο Ρήγας ήταν προσωπική μου επιλογή και τρομερή εμπειρία. Υπέροχα χρόνια. Δεν ξέρω πως τα αντιλαμβάνονται άλλοι που πέρασαν από εκεί μα θα πρέπει να λάβουν υπόψη τους και την δική μου μαρτυρία, καθότι διατέλεσα και μέλος του κεντρικού συμβουλίου της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος στην Αθήνα, την εποχή που ο νυν πρόεδρος της βουλής ήταν γραμματέας. Ο σοσιαλισμός που ονειρευτήκαμε βασιζόταν στην ελευθερία και την δημοκρατία. Η ελευθερία και η δημοκρατία μας έκανε ευφάνταστους και ερωτικούς και αυτός ο συνδυασμός μας καθιστούσε ανθό και πρωτοπορία στις ημέρες μας. Κάποια από τα παιδιά της εποχής εκείνης είναι σήμερα στο κυβερνητικό σχήμα και άλλα πολλά, τα περισσότερα και ίσως τα καλύτερα, σπίτι τους. Έτσι γίνεται πάντα. Η εξουσία απαιτεί προσαρμογές και κινήσεις αναδίπλωσης. Αισθητικά και ποιοτικά θα έλεγα ότι δεν υπάρχει συσχέτιση ανάμεσα στον Ρήγα του ’80 και την κυβέρνηση. Προσωπικά «μια φορά και πάντα Ρηγάς», με το δικαίωμα της αναθεώρησης και του φαντασιακού σε ό,τι ορίζεται αριστερό και σοσιαλιστικό. Λόγου χάριν για μένα η θρησκεία ήταν πάντοτε «όπιο» με την έννοια του ισχυρού παυσίπονου, που άλλωστε ίσχυε την εποχή του Μαρξ και όχι δόγμα και εφαρμογή αντικληρικισμού όπως το κατάλαβε ο Στάλιν και οι θαυμαστές του. Αριστερός σημαίνει ήθος, κουλτούρα, αλληλεγγύη στους αδικημένους από την φύση και την κοινωνία, προσφορά και λειτούργημα με βάση τη θέση και τις δυνατότητες του καθένα, χρέος και πατριωτισμός και προπαντός «Αγάπη» στον συνάνθρωπο, τον άλλο τον διαφορετικό. Αν αυτή η κυβέρνηση κινείται προς τα εκεί είναι αριστερή αν όχι είναι απλά ακόμη μια φάρσα της ιστορίας. Προς το παρόν, είναι καλύτεροι διαχειριστές μνημονίων από τους προηγούμενους, παρά σκαπανείς στο δρόμο για το σοσιαλισμό με ελευθερία και δημοκρατία».

-Από το καλοκαίρι η Ελλάδα ζει μια πρωτόγνωρη κατάσταση με χιλιάδες ανθρώπους, διωγμένους από τις πατρίδες τους, να επιζητούν ένα ασφαλές κομμάτι γης, πώς το εισπράττεις;

«Ως επανάληψη της Ιστορίας. Απλά τώρα μιλούν μια άλλη γλώσσα και όχι τη δική μας, την ελληνική. Κοιτούσα σε κάποιο αρχείο τους χώρους υποδοχής στην Συρία όταν οι δικοί μας πρόγονοι βρήκαν καταφύγιο μετά τον διωγμό από την Μικρά Ασία. Πίκρα. Έτσι και τώρα μια πίκρα που κάνει κόμπο στον ουρανίσκο και ένα δάκρυ που γλιστρά από την σιωπή μου. Τόσα χρόνια πολιτισμός, τόσες εξαγγελίες για το «τέλος της ιστορίας» και τόσα λόγια για την μαγεία της παγκοσμιοποίησης. Εκεί που όλοι μιλούσαν για πολυπολιτισμικότητα και σεβασμό στο διαφορετικό να σου μια βόμβα, με χώρα προέλευσης κάπου στην δύση, κάνει συντρίμμια όλο το οικοδόμημα. Με φερετζέ την θρησκεία και πληρωμένους μουλάδες οι ισχυροί του πλούτου ελπίζουν σε κέρδη τρελά και αφθονία ευκαιριών. Η καταστροφή αποτελεί απαραίτητο συστατικό για την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος. Στην ουσία δεν υπάρχει ασφάλεια πουθενά. Με το τελευταίο στο νου, όπως και η πλειονότητα των Ελλήνων καλωσορίζω από καρδιάς τους πρόσφυγες στα δικά μας χάλια».

η συνέντευξη πρωτοδημοσιεύτηκε στην Σχεδία τ.42http://www.shedia.gr/issues/42/ και αναδημοσιεύτηκε στην "Κόκκινη Πιπεριάhttp://red-pep.blogspot.gr/2016/10/blog-post_29.html
«Τα καναπεδάκια της Ανεργίας» κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κριτικήhttp://kritiki.gr/product/ta-kanapedakia-tis-anergias/

«Καναπεδάκια της ανεργίας με βίωμα και φαντασία», της Πόλυ Κρημνιώτη

Μια συζήτηση με την αρχισυντάκτρια της εφημερίδας "Η ΑΥΓΗ", Πόλυ Κρημνιώτη, για "Τα Καναπεδάκια της Ανεργίας"

 «Τα καναπεδάκια της ανεργίας είναι βρώσιμα και επιμελώς φροντισμένα» λέει ο Δημήτρης Μαγριπλής με αρκετή δόση χιούμορ. Βλέπετε, ο επιχειρηματίας, ο αγρότης, ο συμβασιούχος αλλά και οι ανίκητοι μηχανισμοί της ελληνικής γραφειοκρατίας, οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας και των λεγόμενων «κοινωνικών φορέων» έχουν τη δική τους θέση στο καινούργιο του βιβλίο. Και είναι τόσο «φροντισμένοι» όσο απαιτεί η σκιαγράφηση ενός γκροτέσκου ψηφιδωτού, που δεν απέχει πολύ από την ελληνική πραγματικότητα.

Ιστορίες από την αστική και την αγροτική Ελλάδα που διανύουν όλο το φάσμα της απόστασης από την υπερκατανάλωση μέχρι την κρίση και τα συνακόλουθά της συνθέτουν τον αφηγηματικό ιστό της νέας συλλογής διηγημάτων, τα οποία, σύμφωνα με τον συγγραφέα τους, «βοηθούν στην αναζωογόνηση της μνήμης» είναι, δε, απαραίτητα «στην επ-ανάσταση του υποκειμένου τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο».

Ο συγγραφέας και καθηγητής Κοινωνιολογίας Δημήτρης Μαγριπλής ζει μόνιμα στην Κυπαρισσία. Μοιράζει τον χρόνο του γράφοντας λογοτεχνία ή επιστημονικές μελέτες, διδάσκοντας και φροντίζοντας το μποστάνι και τον ελαιώνα του. Κι αν με το προηγούμενο βιβλίο του τις Δέκα μικρές εικονογραφημένες ιστορίες σκιαγράφησε τον νόστο της παιδικότητας ποτισμένο με την ενήλικη αγριάδα, στα Καναπεδάκια της ανεργίας (εκδ. Κριτική) ιχνογραφεί την πιο άγρια συνθήκη των ημερών μας. Άλλωστε ο ίδιος ο συγγραφέας κατά καιρούς βιώνει την ανεργία. "Αυτά τα ‘καναπεδάκια’ απαιτούν βίωμα και πολλή φαντασία" μας λέει, χωρίς χιούμορ αυτή τη φορά αλλά με ενεργή την αίσθηση της πραγματικότητας.

Τα μικροδιηγήματα αυτής της συλλογής «ξεκινούν από τον λήθαργο της ευδαιμονίας και αργά, όπως αργά λιώνει το κουφέτο, γλυκαίνουν την ένδοξη μνήμη μας, τόσο ώστε να μπερδεύει κανείς το αμύγδαλο με το βότσαλο που κρύβει η πραγματικότητα» επισημαίνει. Του ζητάμε εξηγήσεις. «Αυτός που επιμένει στη λήθη παίζει με τα δόντια του» διευκρινίζει. Από τη «Χώρα της αφθονίας», πρώτη ιστορία του βιβλίου και το σχόλιο του συγγραφέα για τον υπερκαταναλωτικό καπιταλισμό μέχρι το «Αntistathite» με το οποίο κλείνει το βιβλίο, μεσολαβούν πάνω από δύο χρόνια αφηγηματικής καταγραφής, «τα πρώτα και πιο επώδυνα της μνημονιακής ιστορίας μας» όπως λέει. Και θα ήταν πραγματικά πολύ επώδυνο το βιβλίο του αν ο σουρεαλισμός, οι χιουμοριστικές ανατροπές δεν μεταμόρφωναν αυτή την τραγική εμπειρία σε μια παιχνιώδη παρέλαση ηρώων, εικόνων και καταστάσεων.

Η ματιά του κοινωνιολόγου Μαγριπλή πέφτει σ' αυτές τις γκροτέσκες ιστορίες και ως η συνείδηση του ατόμου ως μέλους ενός συνόλου.

«Πρόκειται για μια εκρίζωση που μεταμορφώνει τα πάντα και οδηγεί σε ένα τοπίο ξένο και πρωτόγνωρο για αισθήσεις και αισθήματα. Τα διηγήματα αυτής της συλλογής, επομένως, φωτογραφίζουν την πορεία στον χρόνο, σε γλυκαίνουν μα θέλουν προσοχή, εκεί που πας να τα δαγκώσεις, στο τέλος μπορεί και να σου σπάσουν τα δόντια» λέει ανατρέχοντας σε έναν στίχο του Αργύρη Χιόνη, χωρίς ωστόσο να μπορεί να δώσει σαφή απάντηση αν η πένα του συγγραφέα είναι πιο απρόβλεπτη από τη βιωμένη πραγματικότητα ή το αντίστροφο. Απαντά γελώντας ωστόσο ότι τα βγαλμένα από την πένα του καναπεδάκια «πολλές φορές μας τρώνε αντί να τα τρώμε».

πρώτη δημοσίευση εφημερίδα Η ΑΥΓΗ (26 / 10 / 16) http://www.avgi.gr/article/10976/7585108/-kanapedakia-tes-anergias-me-bioma-kai-phantasia

Ο δημοσιογράφος Απόστολος Βουλδής, συνομιλεί με τον συγγραφέα Δ. Μαγριπλή για "Τα Καναπεδάκια της Ανεργίας" ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΑ, ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ, ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

                                                                                    Ο Δημήτρης Μαγριπλής,

γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες και θεολογία και εξειδικεύτηκε στην Κοινωνιολογία, με έμφαση στο πολιτιστικό φαινόμενο(διδακτορική διατριβή). Στην λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 2007 και έκτοτε έχει εκδώσει   τέσσερεις συλλογές διηγημάτων και μία ποιητική συλλογή. Τελευταίο του βιβλίο είναι : «Τα Καναπεδάκια της Ανεργίας» από τις εκδόσεις Κριτική στην Αθήνα (Ιούνιος 2016) http://kritiki.gr/product/ta-kanapedakia-tis-anergias/#carousel-quotes. Ο Δημήτρης μένει μόνιμα στην Κυπαρισσία και φυσικά έχει ιδιαίτερους δεσμούς με την Πάτρα, τόσο ως καταγωγή της μητέρας του(οικογένεια Βουλγαράκη), όσο και ως επαγγελματίας αφού δίδαξε κάποια χρόνια (μέχρι που έκλεισε), στο τμήμα Κοινωνικής Εργασίας, του ΑΤΕΙ μας. Παραμένει συνεργάτης του http://www.tempo24.gr/ και συχνά γράφει διηγήματα, κριτικές για το βιβλίο και τον πολιτισμό γενικότερα http://www.tempo24.gr/search/content/%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CF%81%CE%B9%CF%80%CE%BB%CE%AE%CF%82…

Α. Βουλδής: Εντυπώσεις λοιπόν από την Πάτρα;

Δ. Μαγριπλής: Άριστες. Πανέμορφη πόλη, το στολίδι της Πελοποννήσου μας. Φυσικά παίζουν ρόλο στην κρίση μου και οι εικόνες, που ακόμη μου μεταφέρει η μνήμη της μάνας μου. Ιδιαίτερα τώρα στην κρίση μου λέει ξανά και ξανά για την Πάτρα του ‘60 όταν κάθε πρωί γέμιζαν οι δρόμοι με ποδήλατα και κόσμος πήγαινε για δουλειά…Να μου πεις τι σχέση έχει αυτό με την πραγματικότητα; Καμία, στο τελευταίο ταξίδι που έκανα για να αποχαιρετίσω τον αείμνηστο θείο μου δημοσιογράφο, Γιάννη Βουλδή, το κατάλαβα. Ανεργία, και γενικά μαρασμός. Σαν ένας κήπος παρατημένος, μα πολλά υποσχόμενος. Κάτι η νέα δημοτική αρχή, κάτι ο κόσμος που ακόμη ονειρεύεται, το λιμάνι που είναι μια ανοιχτή πόρτα…Η Πάτρα μας παραμένει ζωντανή και θα νικήσει στο χρόνο.

Επίκαιρο λοιπόν για κάθε Πατρινό «Τα Καναπεδάκια της Ανεργίας»

Ναι για κάθε άνθρωπο που ένοιωσε το σεισμό στην ζωή του. Και ήταν τρομερός, έκοψε στα δυο τις ζωές μας. Προ κρίσης και μετά. Προσωπικά χρονολογώ : «την εποχή της αφθονίας και την εποχή των μνημονίων».Την πρώτη περίοδο την ζήσαμε στην «Χλίδα» (ένα από τα πρώτα διηγήματα της συλλογής μου) και τώρα ζούμε τα αποτελέσματα. Μαζική κατάθλιψη σε ένα βομβαρδισμένο τοπίο ξεχαρβαλωμένων  επιθυμιών. Χωρίς ελπίδα και χωρίς διάθεση. Σε απάθεια και αδυναμία. Εδώ έρχονται να συμβάλουν τα «Καναπεδάκια της Ανεργίας». Είναι  βρώσιμα και επιμελώς φροντισμένα.  Έχουν αλληλουχία και με την πρώτη ματιά ανοίγουν την όρεξη. Βοηθούν στην αναζωογόνηση της μνήμης και δίνουν δύναμη και ευεξία. Είναι απαραίτητα στην επά- ανάσταση του υποκειμένου τόσο σε ατομικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο.

Επομένως υπάρχει ελπίδα;

Όσο η τέχνη είναι παρούσα ακόμη και τα χαλάσματα παίρνουν άλλη διάσταση. Βλέπεις ένα τοίχο κατεστραμμένο από τον καιρό. Κάποτε ένας εικαστικός αναπαριστά με τον χρωστήρα του ένα τοπίο….αίφνης ο ίδιος τοίχος φωτίζεται και το μήνυμα κάνει χαμόγελα για τους πολλούς. Η ελπίδα είναι αποτέλεσμα όμως της πίστης και αδελφή της αγάπης. Δηλαδή πίστη σε ένα κόσμο καλύτερο και αγάπη μεταφρασμένη στο συλλογικό, σε αλληλεγγύη και κοινή φροντίδα για τον αδύναμο, το ξένο, τον λιγότερο τυχερό από το δήθεν άρτιο, το τάχα δυνατό και υγιές…Μια κοινωνία που αναδύεται με πίστη μέσα από τα δύσκολα, δημιουργεί ένα κόσμο που οφείλουμε να είναι περισσότερο ανθρώπινος από αυτό που βιώνουμε.

Το βιβλίο σου βοηθά επομένως σε αυτή την προοπτική;

Κάθε βιβλίο ποιότητας βοηθά. Αυτό όμως είναι περισσότερο επίκαιρο από άλλα. Παραμένει αντισυστημικό και επομένως δεν χρωστά σε κανένα. Είναι ελεύθερο και σαν ουσία αντιστέκεται στο σκοτάδι. Χρειάζεται φως για να το μελετήσεις και αυτό υπάρχει μέσα σε όλους μας. Κόντρα σημαίνει δεν σκύβω, αλλά επιμένω να αντιστέκομαι. Έτσι φωταγωγούνται τα πάντα και η εικόνα αποκτά ξανά χρώματα. Τα «Καναπεδάκια της Ανεργίας» είναι σαφώς έγχρωμα και σε παρασέρνουν σε μια λαμπρή ταινία που ο πρωταγωνιστής είσαι εσύ. Κάθε βιβλίο  είναι μια τέλεια ταινία. Η παρακολούθησή της  όμως απαιτεί παιδεία. που άλλωστε είναι και το αντίδοτο στο φόβο και το μαρασμό.  

Το διάβασμα αντίδοτο της κρίσης;

Η μελέτη γυμνάζει την φαντασία και αυτή είναι προϋπόθεση για να υπάρχουμε. Άνθρωπος χωρίς φαντασία είναι  ένας νάνος γίγαντας με ένα στόμα τεράστιο για να τρώει άχρηστα και άμεσα αφοδεύσιμα καταναλωτικά είδη. Τι κόσμο να χτίσει μια τέτοια μετάλλαξη; Αντιθέτως η φαντασία λαμπρύνει το πέρασμά μας από την ζωή αυτή. Γεννά ομορφιές και παιγνιώδεις συναντήσεις. Γεννά πανηγύρια και ευφρόσυνες ανταμώσεις και έτσι πρέπει να είναι το σύντομο του μάταιου χρόνου μας. Να διαβάζουμε λοιπόν γιατί χωρίς την θεωρία οι πράξεις μας θα είναι χυδαίες και τα ορόσημά μας μικρά και ασήμαντα.  Άλλωστε πάντα η θεωρία προηγείται της πράξης.

Να ευχηθούμε λοιπόν καλοτάξιδο στα «Καναπεδάκια» σου, αν και βλέπουμε ότι ταξιδεύουν παντού…

Πράγματι με την αγάπη των φίλων τα «Καναπεδάκια της Ανεργίας» έχουν βρεθεί στα πιο απίθανα μέρη του τόπου μας. Μου έστειλαν φίλοι στο Facebook φωτογραφίες με το βιβλίο από την Γαύδο,  την Ικαρία, την Σαντορίνη,τη Σάμο,  την Κρήτη, την Καβάλα, την Θεσσαλονίκη και από τόσες και τόσες άλλες ονειρεμένες γωνιές  …Τώρα τελευταία άρχισαν να μου στέλνουν από τις γειτονιές της Αθήνας και φυσικά από την Πάτρα μας(υπάρχει και σε αρκετά βιβλιοπωλεία στην πόλη)…  Έχω ζήσει βλέπεις  δυο χρόνια στην Ανθούπολη απέναντι από την πιο αριστοκρατική τελευταία κατοικία και των προγόνων μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη θέα από το μπαλκόνι μου. Αναμμένα κεριά δεήσεις στο μέλλον μας. Έ, ένας τόπος με τόσους αγίους, ήρωες και τέτοια ιστορία δεν γίνεται να χαθεί. Ότι και να κάνουν ξένα κέντρα και ντόπια διευθυντήρια ξεχνούν μια αλήθεια, που την διαλαλούσαμε  κάποτε στις σχολικές εκδρομές: «δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη».  Έτσι για να γελάσουμε και λίγο.  

πρώτη δημοσίευση : http://www.tempo24.gr/eidisi/92248/o-dimosiografos-apostolos-voyldis-synomilei-me-ton-syggrafea-d-magripli-gia-ta?utm_campaign=shareaholic&utm_medium=facebook&utm_source=socialnetwork   

Mια συνέντευξη στο "Είναι Αδύνατον", του κορυφαίου blogger Mike Blanco

Ταξίδι στην Κυπαρισσία του Δημήτρη Μαγριπλή

Με τον Δημήτρη Μαγριπλή γνωριζόμαστε χρόνια. Κοινές παρέες, στα ίδια στέκια και προπαντός παρέα στο γήπεδο. ΑΕΚ, κάθε Κυριακή στη Νέα Φιλαδέλφεια http://einai-adynaton.blogspot.gr/2015/06/blog-post.html. Το 2000 έφυγε από την Αθήνα, δημιούργησε οικογένεια και κατοικεί μόνιμα στην όμορφη Κυπαρισσία. Τον επισκέφτηκα, τον ανέκρινα και με την ευκαιρία της έκδοσης του νέου βιβλίου : «Τα Καναπεδάκια της Ανεργίας», σας ετοίμασα ένα ενδιαφέρον διάλογο….

Γιατί Καναπεδάκια της ανεργίας;

Είναι πιστεύω το πιο ενδεικτικό από τα 23 μικροδιηγήματα της συλλογής. Επιπλέον είναι κάτι που το έχω γευτεί έντονα τα τελευταία χρόνια. Βρέθηκα κάποια στιγμή μετέωρος, ή να το πω καλύτερα ένοιωσα στην κυριολεξία να αλλάζει το τοπίο γύρω, φυσικά χωρίς την θέλησή μου. Από γραφιάς σε χειρονάκτης απαιτεί τρόπο και κόπο. Είναι όπως τα Καναπεδάκια εκεί που τα μασάς, σου σπάνε τα δόντια. 

(Ο Δημήτρης Μαγριπλής είναι Διδάκτορας της Κοινωνιολογίας και εργάστηκε πολλά χρόνια σαν επιστημονικός συνεργάτης σε τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ , κυρίως στην Πελοπόννησο. Τελευταίος σταθμός του το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου)

Κάποια διηγήματα από την συλλογή (λ.χ. «Η εποχή της αφθονίας»), μου θύμισαν έντονα εικόνες από σουρεαλιστικά κόμικ της δεκαετίας του 90, όπως αυτά που δημοσίευε το περιοδικό ΒΑΒΕΛ.  

Είναι στην ύλη που έχω μελετήσει…άλλωστε το παράδοξο ή φανταστικό ενυπάρχει έντονα στις ιστορίες μου. Μπλέκεται με τα βιώματα και το αποτέλεσμα άλλοτε γίνεται εικόνα που τονίζει τις πτήσεις και άλλοτε τις πτώσεις και την συντριβή μας. Σε κάθε  περίπτωση λογική και φαντασία περιπλέκεται με αποτέλεσμα να συμβαίνουν μυστήρια πράματα και καταστάσεις. Όπως ακριβώς και στην ζωή μας. Ο σουρεαλισμός είναι το μόνο βέβαιο μέλλον μας.

Η κοινή μας αγάπη, η ΑΕΚ, βρέθηκε στην Γ Εθνική, ανέκαμψε και επιστρέφοντας φιλοδοξεί να μεγαλουργήσει ξανά. Λες να συμβεί το ίδιο και στην χώρα μας;

Η Ένωση έδειξε σε όλους μας τι σημαίνει να πέφτεις και να σηκώνεσαι πάλι. Είναι ένα μάθημα που απευθύνεται σε ποδοσφαιρόφιλους και μη. Χωρίς την οριζόντια στάση  δεν υπάρχει επά- ανάσταση και επομένως συνέχεια στην όποια χρονική διάρκεια. Το ίδιο θα συμβεί και στην χώρα, αν πρώτα συμβεί στον καθένα ξεχωριστά ή τουλάχιστον σε αυτούς που έχουν την τύχη της κοινωνίας στα χέρια τους. Προς το παρόν φαντάζει μακρινό αλλά ακόμη και στα δύσκολα πέτρινα χρόνια,  εμείς ΑΕΚ μείναμε….Θυμάμαι ένα σύνθημα : «ΑΕΚ με χιόνια και βροχές….» το τραγουδούσαμε όταν στο Νίκος Γκούμας υπήρχε ένα πανό, που γέμιζε το μισό γήπεδο και έγραφε:  «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα, original 21», σε  εποχές  δυσοίωνες….  

Πως αποφάσισες να εγκαταλείψεις την Αθήνα, γέννημα θρέμμα της και μάλιστα κάτοικος του ιστορικού κέντρου (Κουκάκι) και γιατί Κυπαρισσία και όχι κάπου αλλού ;

Επειδή θεωρώ ότι ακόμη διατελώ βαθιά ερωτευμένος με την πόλη που γεννήθηκα.  Έφυγα λοιπόν για να συνεχίσω να την επιθυμώ, μα και γιατί η επαρχία είναι πιο κοντά στις εικόνες και τα βιώματα της παιδικής μου ηλικίας. Θυμίζει την πόλη που χάσαμε και νοσταλγούμε. Η Κυπαρισσία μου έδωσε την υποδομή. Εδώ υπάρχει το πατρικό της μητέρας μου σε ένα αγρόκτημα δίπλα στην θάλασσα. Μένω λοιπόν παρέα με παιδάκια, γάτες, σκυλιά, λουλούδια , ελιές. Το τελευταίο μου χαρίζει και την αξιοπρέπεια να ζω με πολύ κούραση μα με το κεφάλι ψηλά…. 

Τα Καναπεδάκια της Ανεργίας είναι αν δεν κάνω λάθος, το πέμπτο λογοτεχνικό σου βιβλίο; Θα έχουμε σύντομα και το επόμενο;

Είναι η τέταρτη συλλογή διηγημάτων. Έχει μεσολαβήσει και μια ποιητική συλλογή σε συνεργασία με την εικαστικό Αγγελική Κοκονάκη. Ως θεματική θεωρώ ότι είναι το πρώτο από μια τριλογία που θα έδινα τον γενικό τίτλο: «Ημερολόγια μνημονίου». Επομένως έπεται συνέχεια αρκεί να υπάρχει διάθεση και όρεξη για βρώση, σε εδέσματα που άλλοτε τα τρως και άλλοτε σε τρώνε αδυσώπητα…. 

πρώτη δημοσίευση στο : http://einai-adynaton.blogspot.gr/